Narciso Olalo Mensahe sa Pangangalaga ng Kalikasan June 22, 2026
- Jun 28
- 3 min read
Isang Crane sa Tuktok ng Bundok? 5 Makapangyarihang Aral sa Pag-aalaga ng Ating ‘Tahanan’
Panimula: Isang Panaginip na Nagdadala ng Mensahe
Ating pagnilayan ang isang hindi pangkaraniwang tanawin: sa kaitaasan ng isang masukal na bundok, sa gitna ng kagubatang walang kalsada o anumang bakas ng tao, ay may lumitaw na isang higanteng crane. Ito ang mabigat na makinaryang madalas nating makita sa mga pantalan o malalaking konstruksyon. Paano ito nakarating sa isang lugar na tanging huni ng ibon at kalansing ng mga dahon ang maririnig?
Ito ang misteryosong pangitain na ibinahagi ni Narciso Olalo noong Hunyo 22, 2026. Sa unang tingin, tila ito ay isang kakaibang panaginip lamang, ngunit kung ating sisiyasatin ang ating kalooban, ito ay isang sadyang mensahe mula sa Lumikha. Ang kalikasan ay hindi lamang dekorasyon; ito ay isang masusing disenyong binuo para sa ating proteksyon. Sa gabay ng mensaheng ito, hihimayin natin ang relasyon ng tao, ng teknolohiya, at ng ating pananagutan sa mundong ipinahiram sa atin.
Ang Hiwaga ng "Walang Bakat" na Gulong
Sa pangitain ni Narciso, laking gulat niya nang makitang ang nagmamaneho ng dambuhalang crane ay walang iba kundi ang ating "Best Friend"—si Jesus Christ. Ngunit may isang detalyeng sadyang nakapukaw ng pansin: sa kabila ng laki at bigat ng makinarya, wala itong iniwang sugat sa lupa.
"Pag hinto nito lumabas ako mula sa ilalim laking gulat ko na wala manlang bakat ang lupa sa gulong nito. Napatingin ako sa pinangalingan ng crane wala man lang puno na nasira at pati ang dahon."
Dito natin makikita ang malaking pagkakaiba ng gawa ng tao sa gawa ng Diyos. Sa ating mundo, ang crane ay simbolo ng industriya sa mga pantalan (pier) na madalas ay nagiging kasangkapan ng korapsyon o "pamimingwit ng pera." Ginagamit natin ang teknolohiya upang wasakin ang lupa para sa pansariling kita. Ngunit sa mensaheng ito, ang crane ay simbolo ng kapangyarihang may galang sa buhay—isang paalala na ang tunay na pag-unlad ay hindi dapat nagiging mitsa ng pagkasira ng ating kapaligiran.
Ang Kalikasan Bilang Ating Unang "Bahay"
Gamitin natin ang analohiya ng isang bahay. Ang mundong ito ay ang tahanang itinayo ng Diyos para sa Kanyang pamilya—tayo. Ang mga bundok ang nagsisilbing matitibay na dingding at panangga sa baha at malalakas na ulan. Ang mga puno ang sumisipsip sa tindi ng init upang ang ibalik sa atin ay preskong hangin.
Inayos ng Diyos ang "sahig" ng mundong ito upang ang Kanyang mga anak at asawa—ang sangkatauhan—ay hindi "mapilayan" o mabulaho sa hirap ng buhay. Ngunit ano ang ating ginagawa? Kapag hinahayaan nating tinitibag ang mga bundok, para nating binubutas ang sahig ng sarili nating bahay. Nalulungkot ang "May-ari" hindi lang dahil sa nasisira ang gusali, kundi dahil sa panganib na idinudulot nito sa pamilyang naninirahan sa loob. Ang pag-abuso sa kalikasan ay pagtatanggal sa mismong proteksyong inilaan ng Diyos para sa atin.
Kagahaman vs. Katapatan: Ang Ugat ng Pagkasira
Bakit patuloy ang pag-atake sa ating kabundukan? Ang sagot ay matatagpuan sa isang madilim na salita: kagahaman o greed. Sa paghahabol sa ginto at diamante, hindi nagdadalawang-isip ang tao na gamitin ang mga bulldozer upang kulimbatin ang yaman sa ilalim ng lupa.
Ating pagnilayan ang absurdo ng ganitong gawain: ang tao ay nagpapakasasa sa pera na kahit mabuhay pa tayo ng ilang ulit, ay hindi naman natin mauubos. kapalit nito ay ang pagkawasak ng balanse ng mundo. Ang mga kemikal mula sa pagmimina, ang usok mula sa mga pabrika, at ang polusyong dulot ng ating mga imbensyon ang siyang nagdadala sa atin sa global warming. Tandaan natin ang babala: ang lahat ng basurang itinapon natin ay "ibabalik" din sa atin sa anyo ng matitinding bagyo at sakuna. Hindi tayo pinarurusahan ng Diyos; hinahayaan lamang Niya tayong maramdaman ang bunga ng sarili nating kapabayaan.
Narciso Olalo
June 22,2026
Mensahe ng Diyos: nasa toktok ako ng bundok sa gitna ng kagubatan. Nagmamasid ako magandang tanawin at mga nilikha ng Diyos na may buhay masayang pagsilayan na mayron angbtao nito. Sa hindi ko inaasahan biglang may dumating na isang malaking heavy equipment tulad crane na nagbubhat ng container sa port or pier sa container yard. Nagtaka ako paano ito nakarating sa itaas na wala namang daan o kalsada sa laki nito napakataas at napakalaki habang nag mani obra ang driver pinopsition niya crane iwas ako ng iwas gawa ng nasa ilalim ako bawat ikot palipat lipat din ako. Pag hinto nito lumabas ako mula sa ilalim laking gulat ko na wala manlang bakat ang lupa sa gulong nito. Napatingin ako sa pinangalingan ng crane wala man lang puno na nasira at pati ang dahon. Tumingala ako si Jesus Christ pala ang nag obra o nag drive sumigaw ako ang sabi ko BEST FRIEND IKAW PALAYAN. Nag smile lang siya sabay nagising ako ang mensahe ng Diyos. Ang paliwanag ko nito gagawin ko sa zoom meeting sa darating na Lingo. Same time 9:00am oras sa Pilipinas.
Comments